BODYMIND WORKSHOP

WORKSHOP ON BODYMIND (MEYYKKANNU) 25-26 April 2026 YOGA HALL C V N Kalari Thiruvananthapuram As it has been transmitted throughout the orality of kalarividya practices in Kerala, the Malayalam dialect 'meyykkannakuka (body becomes eye) signifies the utmost level of accomplishement in physical compating by a matured, master practitioner of self defencing. Viewed from the available history of humans, it appears to be an unique idea about the potential of physical body getting transformed into a level of cognitive perception. Such a tradition about the bodymind or body enlightenment might help us to transcend the complications imposed by various forms of mechanistic and isolated perceptions about body and mind. Unfortunately, the practical wisdom engrained in this ideal seems to have been left unattended either by the presentday practitioners, as well as the gerneral public and academics, including cultural activists. The entire traditions of modern Science, Philosophy, Spirituality, Psychology, Cognitive science, Neurophysiology and others seem to be unaware about the liberating potential of such a cultural practice, and consequently to be left ignored at the brink of extinction. The major blockage that lies in its wider attention is found due to the prevailing reductionist historisation of kalarividya practices, according to which the entire tradition is about Martial Art, and it has significance, at the age of sophisticated warfare, only as a folklore performance. It is in the above context, the present workshop aims to explore various dimensions of the idea of bodymind as envisaged by the kalarividya tradition. For details: 9447262817 www.pillathaangi.blogspot.com MAKING SENSE OF BODYMIND Theme-note (Draft) A notion of ‘meyykannu’ (bodymind) that is available within the kalarividya tradition in Kerala signifies a modified level of cognitive capacity and selfhood attained by an individual human being in a certain special embodied action. The Malayalam compound term ‘meyykannu’ is derived from the two words meyy (body) and kannu (eye). Even though, literally it means body-eye, its suggestive sense would be a reflexive activation or energizing of the physical body of man, sometimes even without the mediation of any tactile or visual sensation, to certain happenings in the world. That way the notion of ‘meyykannu’ has the signification of ‘bodymind’ in the sense that it has a perceptive capacity of the physical body of man. However, the mind-like functioning of the body does not seem to be simply signifying the one way activation of the body in absentia of what is usually taken to be the activity of mental cognition with the involvement of physical eyes. It rather points to a simultaneous or instantaneous occurrence of cognition, decision, and action The state of meyykannu as a modified level of physical existence of man becomes possible through an embodied activity of persons in a specialized form of psycho-physical conditioning process of training. This process of conditioning of meyykannu is, in fact, a process of synchronization of the two organic activities, which appear to function differently in their normal and ordinary cases, such as mental and physical. The degree of modified level of their undifferentiated existence and functioning seems to be at variance with the degree of intensity and frequency in which the embodied training process is performed. The synchrony of mind and body, thought and action, or willing and doing that has been experience with the life-world of kalarividya tradition would, perhaps enable us to be skeptical about the prevailing assumptions about their existence and relationships. The assumptions that underlie in the usual ways of conceiving the entities/states like body, mind, spirit, soul, consciousness emphasis on their distinct ontological status. Instead, what appears to be available within the kalarividya tradition is an alternative perspective on the level of their synchronic ways of relationship and functioning. Hence, it becomes important here to show how the state of meyykannu is seen to have involving a sense of freedom as embodied well-being. This would be a matter of showing, on the one hand, how one is attaining the condition of bodymind, and on the other, how the state of bodymind enables one to get the capability of caring the state of bodyself. This would require drawing insights heavily from the experiential component of evidence materials within the tradition of kalarividya practices. In addition to that, there requires the reconstruction of the available insights which are involved in the ways of formulation and organization of practices in the history. There may have many instances of conceptual articulation of the bodymind that are available in the form of oral narratives. The oral narratives would include the experiential accounts of the practices, which are articulated in the form of household parlances, common sayings, riddles, songs, stories, morals, etc. Kalarividya, which literally means ‘knowledge of kalari’ in Malayalam signifies the whole body of knowledge and beliefs related to the traditional educational institution known as kalari where the body-oriented life-care practices are imparted. The complex of kalarividya is constituted by a vide array of sciences, skills, beliefs, rituals, myths, and visions. It would include the practices related to the aspects of knowledge such as (if put them in modern terminologies) medicine, pharmacology, anatomy, neuro-physiology, metallurgy, self-defence, martial art, astrology, magico-psychiatry, meditation, sporting, performing arts, ethico-spirituality, pedagogy, life-styles, kinesthetic, bio-aesthetics, and so on.The component of self-defence is called abhyasam (feat or defence exploit). Kalari, kalarimura, kalripayat, atimura, thattum thadavum, adithada, chilambam,are the terms by which it is being referred to in different contexts. The word ‘kalari’ simply has also been used as an idiomatic expression for the self-defence practice. However, nowadays, the entire complex of kalarividya has come to be represented by the term ‘kalaripayat’ with a view to project that this knowledge tradition is all about military practice. The contemporary appropriation of kalarividya as kalaripayat has been made following the expression ‘payat’, which signifies only those aspects of defence training exercise with and without weapons. The shift in the characterization is symptomatic of some deep-laid problems that are experienced in the modern/alien ways of perceiving or inheriting of an ancient form of knowledge practice. This would be the context in which the present attempt wants to engage with certain ways in which the modern interpretations of kalarividya, that it was entirely a martial art and so now it has more relevance as a folk performing art, have looked at some of its core ideals like ‘mayykannu’ (bodymind). As per the traditional wisdom, the accomplishment of kalari training is the level of perfection characterized as ‘meyy kannakal’ (the body becoming an eye). When the practitioner’s body transforms to the eyes he would become capable of sensing and acting momentously without the help of natural eyes. The ability of the synchronizing thought and action at the context of self-defence requirements is an achievement of enlightened or altered personality which is conditioned by the rigorous psycho-physical training that a practitioner undergoes. However, the contemporary performance paradigm of kalari has led to the estrangement of the tradition as a whole by failing to recognize its potentials. What seems to be an ‘aesthetics of estrangement’ is at work in downplaying the overall significance of the notion of meyykannu as an aesthetic-body, which was later theorized and historicized by some artistic practitioners and performance anthropologists. It is against the context of the working of such an aesthetic perceptive of ‘kalarividya’ in general and the idea of ‘meyykannu’ in particular that the present engagement wants to bring out the cultural insiders’ articulations of the experience of the state of meyykannu. This would be to bring out, on the one hand, how the way an ‘aesthetics of estrangement’ was making a drastic change in the nature of kalari practice/praxis. On the other, a welfare/wellness or self-care perspective of meyykannu as a different case against the aesthetic one brought out by the performance paradigm.

മെയ്യ്ക്കണ്ണു ശില്പശാല

🌲മെയ്യ്ക്കണ്ണു ശില്പശാല🌲 25-26 ഏപ്രിൽ 2026 യോഗാ ഹാൾ സി വി എൻ കളര തിരുവനന്തപുരം https://www.facebook.com/share/p/1EGswqTtcq/ മെയ്യ്കണ്ണാകുക എന്ന അഭ്യാസലക്ഷ്യത്തെ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യത്തോടെ മനസ്സിലാക്കാനാണ് ഇവിടെ ശ്രമിക്കുന്നത്. മെയ്യ്ക്കണ്ണ് എന്ന ആശയത്തെ സംബന്ധിച്ച അവ്യക്തതകൾ കാരണം പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ക്ഷേമപരമായ നന്മകൾ പലതും ഇന്നത്തെ പൊതുസമൂഹത്തിന് തിരിച്ചറിയാനായിട്ടില്ല. ഒരു നാടൻ കലാപ്രകടനത്തിന്റെ വിസ്മയ ഭംഗിക്കുപിന്നാലെപോകുന്നതുവഴി അവഗണിക്കപ്പെടുന്ന മൂല്യങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കാനാകുമോ? ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് കാൽ മണിക്കൂർ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നവരെ ക്ഷണിക്കുന്നു. (സാധാരണ യാത്രാ ചെലവുകൾ നൽകുന്നതാണ്) 🌹പങ്കെടുക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവർ🌹 : കിഷോർ ഗുരുക്കൾ, രവീന്ദ്രൻ ആശാൻ, അജിത് ഗുരുക്കൾ, മുരുകൻ ഗുരുക്കൾ, മാനുവെൽ ആശാൻ, റീചാർഡ് ആശാൻ, ഷൈജു ഗുരുക്കൾ, സത്യനാരായണൻ ഗുരുക്കൾ, കൃഷ്ണമുത്തി ആശാൻ, പുഷ്പരാജ് ആശാൻ, അമ്പരീഷ് ഗുരുക്കൾ...... താല്പര്യമുള്ളവർക്ക് സ്വാഗതം. https://www.facebook.com/share/p/1AhEmvGBW6/ വിശദവിവരങ്ങൾക്ക് : 9447262817 https://pillathaangi.blogspot.com/?m=1

BODYMIND WORKSHOP - responses

🌲മെയ്യ്ക്കണ്ണ് ശിൽപ്പിശാലയോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ🌲 ഷാജി ഗുരുക്കൾ (കടുത്തുരുത്തി): കളരിവിദ്യ യുദ്ധമുറ മാത്രമാണ്. ബാക്കി മേൽപറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടങ്കിൽ അല്ലെ യുദ്ധത്തിന് ഇറങ്ങാൻ പ്രാപ്തമാവുകയുള്ളൂ എന്ന സാമാന്യ ബോധം ആർക്കാണ്, ഇല്ലാത്തത് 😂ഏത് കളരി ഗുരുക്കൾക്കാണ് ഇല്ലാത്തത്. കളരി പഠിക്കാത്തവർക്ക് 😍❤️ എന്റെ പൊന്നു മാഷേ ഇത് കളരിപ്പയറ്റ് പഠനം നടത്തി കളരിയും നന്നായി നടത്തുന്നവർക്ക് എങ്ങിനെ ഉണ്ടാവുന്നു എന്ന് ആ അവർക്ക് അറിയാം ❤️👍 എന്നെ നോക്കണ്ട കളരി യുദ്ധമുറ മാത്രമാണ്. ശശി : നന്ദി ഗുരുക്കളേ. അറിയാത്തവരുണ്ടെങ്കിൽ അവരോട് പറയാമല്ലോ... മെയ്യ് കണ്ണാകുന്നതിന്റെ രീതികൾ എങ്ങനെയാകും? അതിലേക്കുള്ള പ്രക്രിയ എങ്ങനെയാകും? ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യളെക്കുറിച്ച് ആശയവിനിമയം പാടില്ലെന്നുണ്ടോ? കളരിക്കാർക്കുമാത്രം അറിഞ്ഞാൽമതിയോ? അഭിപ്രായം തുറന്നു പറഞ്ഞതിൽ സന്തോഷം. ഷാജി ഗുരുക്കൾ : (ശബ്ദം സന്ദേശത്തിൽ പറഞ്ഞത് ) കളരി യുദ്ധത്തിനുവേണ്ടിയുള്ളത് മാത്രമാണെന്നകാര്യം അത് പരിശീലിച്ച എല്ലാം അഭ്യസികൾക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്. പുറത്തുള്ളവർക്കൊന്നും അതിനെപ്പറ്റി അറിയില്ല. അഭ്യാസികൾക്ക് ചെയ്യാനേ പറ്റൂ. പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റില്ല. പുറത്തുള്ള ഗവേഷകർ സങ്കൽപ്പിച്ചുണ്ടാക്കി എഴുതുന്നതാണ്. പുസ്തകത്തിൽനിന്ന് പഠിച്ച് എഴുതുന്നതാണ്. ഗുരുക്കന്മാരും പുസ്തകമെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അവരനുഭവിച്ചതാണ് അവരെഴുതുന്നത്. അതെല്ലാത്തത് പറയുന്നത്, എഴുതുന്നത് കളരിയെ നശിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ്. നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള പ്രൊഫസർമാർ അതാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്. ദയവുചെയ്ത് പാരമ്പര്യത്തെ നശിപ്പിക്കരുത്. ഫിലിപ്പ് സറിള്ളിയെപ്പോലുള്ള ഗവേഷകർ കുറേക്കാലം തിരുവനന്തപുരത്തെ cvn കളരിയിൽ വന്ന് പഠിച്ച ശേഷമാണ് പുസ്തകമെഴുതിയത്. അതിൽ വെറുംകൈപയറ്റ് യുദ്ധമുറയെല്ലാന്നാണ് എഴുതിയിട്ടുള്ളത്. അത് ശരിയല്ല. കടുത്തുരുത്തി വാസുദേവൻ ഗുരുക്കളും പുസ്തകമെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അതിൽ കളരി യോഗ, നൃത്തകല, യുദ്ധമുറ എന്നീ നിലകളിൽ എങ്ങനെയാണെന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അതല്ലാതെ വേറൊന്നും ഫിലോസഫിക്കലായി കളരിയിലില്ല. പ്രകാശൻ ഗുരുക്കളുടെ ചൂണ്ടുമർമ്മത്തേക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ മുൻപ് ഞാനത് വ്യക്തമാക്കിയതാണ്. ആത്മീയവിദ്യായൊന്നുമല്ല കളരി. കൊല്ലുക, കൊല്ലപ്പെടാതിരിക്കുക. അതുമാത്രമാണ് ഇവിടുത്തേക്കാര്യം. വാളും പരിചയുമൊക്കെ അതിനുവേണ്ടിമാത്രമാണ്. ഇല്ലാത്തത് ഉണ്ടാക്കി പറയേണ്ടതില്ല. കായികമായി പഠിച്ചവർക്ക് അതിനനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാനറിയാം. അതവരുടെ അറിവാണ്. അവർ പറഞ്ഞുനടക്കില്ല. പ്രയോഗിക്കാനേ അറിയൂ. ശശി : ഗുരുക്കന്മാർ അവരുടെ അനുഭവങ്ങൾ എഴുതണം. അങ്ങനെയുള്ളവരുടെ അനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിയവരും എഴുതണം. സംവാദവും എഴുത്തിന്റെയും , ആശയവിനിമയത്തിന്റെയും ഭാഗമാണല്ലോ.. ഒരാളുടെ അനുഭവമായിരിക്കില്ലല്ലോ, അറിവായിരിക്കില്ലല്ലോ മറ്റൊരാളുടേത്. അപ്പോൾ ഒരാൾ, ചിലർ എഴുതുന്നത് മാത്രമാണ് ശരി, മറ്റുള്ളവർ അനുഭവിച്ചത്, മനസ്സിലാക്കിയത് മഹാ അബദ്ധം, ഇല്ലാത്തത് എഴുതിപ്പിടിപ്പിക്കുന്നത് എന്നൊക്കെ പറയുന്ന രീതി എന്തുഗുണമാണ് ചെയ്യുക. മറ്റൊരു ചിന്തയെ, ആശയത്തെ പേടിക്കുന്നതെന്തിനാണ്. അത് അപകടകാരമാണ്. അതിനെ സഹിഷ്ണുതയോടെ, ആശയവിനിമയത്തിന്റെ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു പകരം വെല്ലുവിളിച്ചും കായികമായി നേരിടുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുതിന്റെ യുക്തിയെന്താണ്? ആര് പറയുന്നതാണ് യുക്തി, അയുക്തി എന്ന് സമൂഹം തീരുമാനിക്കട്ടെ. അല്ലാതെ ഒരാൾ പറയുന്നതുമാത്രം സമൂഹം മൊത്തം വിഴുങ്ങിയാൽ മതിയെന്ന് പറയുന്നതിനെ എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്നറിയാമല്ലോ... ഷാജി ഗുരുക്കൾ : പൊതുസമൂഹത്തോട് ഗവേഷണം നടത്തി പറയേണ്ടതില്ല. ഒരു വിദ്യാഭ്യാസവുമില്ലാത്ത നാട്ടിലെ സാധാരണക്കാരോട് പോയി ചോദിച്ചാൽമതി, കളരിയെന്താണെന്ന്? അവരെല്ലാം പറയും അത് യുദ്ധമാണെന്ന്. അവരെ ആരും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല. ശശി : അതുശരി. പഠിച്ചവർക്കുതന്നെ, ഗുരുക്കന്മാർക്കുതന്നെ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ലാത്ത സാധാരണക്കാർക്കും അറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് എങ്ങനെയാണെന്ന് പഠിക്കേണ്ടതാണ്. അഭ്യാസികളുടെ മാത്രം കുത്തകയല്ല അത്തരം അറിവുകളെന്ന് ഇവിടെ പറഞ്ഞത് പ്രത്യേകം പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്.. ഷാജി ഗുരുക്കൾ : വളപ്പിൽ കരുണൻ ഗുരുക്കൾ കഴിഞ്ഞദിവസം എന്നോട് പറഞ്ഞത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു : "എന്റെ പിന്നിലൂടെ ഒരാൾ അടിക്കാൻ വന്നാൽ എനിക്കതറിയാം. പക്ഷേ അതെങ്ങനെയാണ് അറിയുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകില്ല" ശശി : അവസാനത്തെ രണ്ട് ശബ്ദസന്ദേശങ്ങൾ ഒഴിച്ച് മറ്റേതെല്ലാം (4) കേട്ടിരുന്നു. ആശയവിനിമയത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വളരെ വിലപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളാണ് അതിലുണ്ടായിരുന്നത്. വളരെ നന്ദി. അതെല്ലാം കളഞ്ഞത് മോശമായി. ഇനിയത് ഓർത്ത്തെടുത്ത് വേണം അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കേണ്ടത്. കായികമായ യുദ്ധം മാത്രമേ അഭ്യാസികൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയൂ എന്നുണ്ടോ? ആശയപരമായ യുദ്ധം സാധ്യമല്ലന്നാണോ? അതിൽ പങ്കെടുക്കില്ലന്നാണോ? അത് നടത്തിക്കില്ലന്നാണോ?

WORKSHOP ON BODYMIND മെയ്യ്ക്കണ്ണ് ശിൽപ്പശാല

https://www.facebook.com/share/p/1AhEmvGBW6/ മെയ്യ്ക്കണ്ണുശില്പശാല (ആസൂത്രണം) 2026 ഏപ്രിൽ രണ്ടാംവരാം കോട്ടക്കൽ കണാരൻഗുരുക്കൾ സ്മാരക കളരിവിദ്യാ പഠനകേന്ദ്രം, ചോമ്പാല 'മെയ്യ്കണ്ണാകുക' എന്നതാണ് കളരിവിദ്യയുടെ അഭ്യാസലക്ഷ്യമായി പാരമ്പര്യത്തിൽ പറഞ്ഞുവന്നത്. കായസിദ്ധി, വജ്രകായം, കായവിദ്യ, കായമനം, കായബുദ്ധി, കായതന്ത്ര എന്നിങ്ങനെയുള്ള ആശയങ്ങളെ മെയ്യ്ക്കണ്ണുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കണ്ടുവരുന്നുണ്ട്. കായസിദ്ധി ആത്മീയതയുടെ കാര്യം കൂടിയാണിത്. കളരിവിദ്യയെ വെറും യുദ്ധമുറമാത്രമാക്കി ചരിത്രവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഇത്തരംകാര്യങ്ങൾ പാടേ അവഗണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. കളരിപാരമ്പര്യത്തെ ഒരു നാടൻ വിനോദകലാ പ്രദർശന പരിപാടിയായി പുഷ്ഠിപ്പെടുത്തുന്ന ആഗോളതല "കളരിപ്പയറ്റ് വ്യവസായ"ത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ അദൃശ്യമാക്കപ്പെടുന്ന വിദ്യകളെ വീണ്ടെടുന്നതിനുള്ള സാധ്യതകളെക്കുറിച്ചാകും ഈ ശില്പശാലയിൽ അന്വേഷിക്കുന്നത്. കളരിയാവിരൈ പാരമ്പര്യത്തേക്കുറിച്ച് അടുത്തകാലത്തുണ്ടായ കണ്ടെത്തലുകളുകലുകളുടെ വെളിച്ചത്തിലുള്ള അന്വേഷണംകൂടിയാണിത്. കളരിവിദ്യയുടെ യുദ്ധമുറാവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെപരിമിതികളെ മറികടക്കാനുള്ള അന്വേഷണമേക്കണ്ടതണിത്. ബന്ധപ്പെട്ടവിഷയത്തിൽ 15 നിമിഷം സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നവരെ പ്രത്യേകം ക്ഷണിക്കുന്നു (അങ്ങനെ യുള്ളവർക്ക് സാധാരണ യാത്രാ ചെലവുകൾ നൽകുന്നതാണ്. സംസാരിക്കുന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു പുറത്തിലുള്ള കുറിപ്പ് മുൻകൂട്ടി അയക്കേണ്ടതാണ്) വിശദവിവരങ്ങൾക്ക് : 9447262817 https://pillathaangi.blogspot.com/?m=1

മെയ്യ്ക്കണ്ണുശില്പശാല WORKSHOP on BODYMIND

മെയ്യ്ക്കണ്ണുശില്പശാല (ആസൂത്രണം) 2026 ഏപ്രിൽ രണ്ടാംവരാം കോട്ടക്കൽ കണാരൻഗുരുക്കൾ സ്മാരക കളരിവിദ്യാ പഠനകേന്ദ്രം, ചോമ്പാല 'മെയ്യ്കണ്ണാകുക' എന്നതാണ് കളരിവിദ്യയുടെ അഭ്യാസലക്ഷ്യമായി പാരമ്പര്യത്തിൽ പറഞ്ഞുവന്നത്. കായസിദ്ധി, വജ്രകായം, കായവിദ്യ, കായമനം, കായബുദ്ധി, കായതന്ത്ര എന്നിങ്ങനെയുള്ള ആശയങ്ങളെ മെയ്യ്ക്കണ്ണുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കണ്ടുവരുന്നുണ്ട്. കായസിദ്ധി ആത്മീയതയുടെ കാര്യം കൂടിയാണിത്. കളരിവിദ്യയെ വെറും യുദ്ധമുറമാത്രമാക്കി ചരിത്രവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഇത്തരംകാര്യങ്ങൾ പാടേ അവഗണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. കളരിപാരമ്പര്യത്തെ ഒരു നാടൻ വിനോദകലാ പ്രദർശന പരിപാടിയായി പുഷ്ഠിപ്പെടുത്തുന്ന ആഗോളതല "കളരിപ്പയറ്റ് വ്യവസായ"ത്തിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ അദൃശ്യമാക്കപ്പെടുന്ന വിദ്യകളെ വീണ്ടെടുന്നതിനുള്ള സാധ്യതകളെക്കുറിച്ചാകും ഈ ശില്പശാലയിൽ അന്വേഷിക്കുന്നത്. കളരിയാവിരൈ പാരമ്പര്യത്തേക്കുറിച്ച് അടുത്തകാലത്തുണ്ടായ കണ്ടെത്തലുകളുകലുകളുടെ വെളിച്ചത്തിലുള്ള അന്വേഷണംകൂടിയാണിത്. കളരിവിദ്യയുടെ യുദ്ധമുറാവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെപരിമിതികളെ മറികടക്കാനുള്ള അന്വേഷണമേക്കണ്ടതണിത്. ബന്ധപ്പെട്ടവിഷയത്തിൽ 15 നിമിഷം സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നവരെ പ്രത്യേകം ക്ഷണിക്കുന്നു (അങ്ങനെ യുള്ളവർക്ക് സാധാരണ യാത്രാ ചെലവുകൾ നൽകുന്നതാണ്. സംസാരിക്കുന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു പുറത്തിലുള്ള കുറിപ്പ് മുൻകൂട്ടി അയക്കേണ്ടതാണ്) വിശദവിവരങ്ങൾക്ക് : 9447262817 https://pillathaangi.blogspot.com/?m=1

WALKING BUDDHA and WALKING BHIKKUNIS

https://www.facebook.com/share/p/17hiW9nxLv/ WALKING BUDDHA AND WALKING BHIKKUNIS AT THRISSUR TODAY THANYAM ART GALLERY 3 PM #9447262817

Bhante Suniti Bhikkhuni In robes since 2006, preaching buddhism in a rational way for everyday pactice (ambedkarite way). Preaching Buddhism through classrooms and at field too, in buddhist areas, dalit basties, to OBC communities, Adivasi regions, etc. She is the secretary of All India Bhikkhuni Sangha. She has conducted dhamma lectures, sermons, trainings and workshops with women, families, children, students in universities, social welfare hostels, social activists and to prisoners too. Working on training people in robes through samner samneri camps. She is representating Indian ambedkarite buddhism at various international platforms. Educating people about importance of academic education as well as dhamma in life even during the lockdown period amid covid-19 pandemic through social media. Before taking robes she was a lawyer (Bsc LLM) who practised in Mumbai and has worked as legal trainer at National level with various organisations over a period of about 20 years. 🌲🌲🌲 Bhante Maitriya Bhikkhuni In robes since 2015, preaching buddhism in a rational way for everyday pactice (ambedkarite way) along with her Guru Bhante Suniti Bhikkhuni. Bhikkhuni Maitriya is also an Author. She writes Books and articles in Hindi. Till now her 6 books are published through Samyak Publications and Mahaprajapati Gautami publications. Currently she is working on her upcoming book on History of Bhikkhuni sangha. She writes short stories on her blog named 'Dhamma sisters' to spread Buddha's teachings in an easy way to youngsters accessing online spaces. She conducts dhamma lectures, sermons, trainings and workshops. Working on training people in robes through samner samneri camps. Since Lockdown amid covid 19 pandemic their preaching work did not stop, they are conducting daily dhamma sessions through webinars. Before taking robes she worked as a social activist in a national organisation.

Note On BHIKKUNI MOVEMENT

A CRITICAL REFLECTION ON THE REVIVAL OF BHIKKUNI SANGHA IN INDIA (Draft) (note prepared as a summary of the comments made in the Bhikkuni conference, held at Nagpur, during September 2022) Let me make it out frankly that i have become very disappointed with the kind of revival taking place in india. It due to the realisation that what is being revived seems to be carrying on those Buddhist legacies, which had caused the backlash within Buddhism. It is equally applicable for the Bhikkuni activism/thinking that seems to putup strong resistance to all Orthodox heritages. From the point of a researcher on Buddhist philosophies and movements, i used to wonder about the absence of any Buddhist response to burning issues of contemporary world, either at the global level or in Indian context.  I don't ignore the voice of engaged budhism, and the mindfulness movements across the world, and the resurgence that taking place along the path initiated by Baba saheb Ambedkar in India. There are many other new age Buddhist sects in Europe and America with sociospiritual concerns. Nevertheless, I feel the radical potential of Buddhism still remains to be untapped (visualised or actualised). Especially, in the context of climate change crisis.  People say, Buddhism is revolutionary, its philosophy, its ethics, religion etc. I wonder what exactly this revolution does mean! What is the mode in which the revolutionary nature gets manifested in contemporary world? What are the reference points for the description of Buddhist revolution in history? I am not able to see anything as revolutionary connected to Buddhism today. We don't see any personality or movement as embodying something as revolutionary in relation to the situations of suffering. I was asked to speak in the session 'The relevance of Bhikkuni sangha in modern times', which conducted during the Bhikkuni sangha conference at Nagapur last year. Instead of engaging with the given directly, I had another question to be clarified first. Hence i responded by asking 'what is the relevanc of Buddhism itself in modern times?' So long as the revival of Bhikkuni sangham in India is being concieved as that of Buddhism the nature in which the former becomes relevant might be depending on the nature of latter. As i understand, the ongoing dispensations of Bhikkuni sangham activism in India seem to be along the path of Buddhism that was revived by Ambedkar. No doubt that Ambedkar had been a shining presence or persuasive voice of Buddhism in the public life of India during his time. Who is there, or what happened afterwards? I don't see anything remarkable happening in India either within the framework of Ambedkarite Buddhism or outside. If not, why? I am trying to say that there is an impasse with respect to the ways in which Buddhism is being revived, or being practiced. When Ambedkar was asked by a journalist to name which of the Buddhist sects he had embraced, he replied none of the historical Buddhist religious sects. The journalist himself wanted to get clarified it as Navayana, instead being the existing 'yanas', Ambedkar had preferred to be known so. It was well and good, but the complexity continued to remain with respect to distinguish the Navayana path from other paths. That ambiguity seems to remain unsettled to cause troubles to tap the liberating potentials from all sects of Buddhism, which Ambedkar wanted.  Unless the context and nature of the present crises are made out, we may not be able to open up a path, which is free from the traps. As far the known history of Buddhism, religious Buddhism to be precise, is concerned the scope for imbibing a liberating path seems to be very limited. Especially for the interests of women. Because, most of the historical expressions of Buddhism in India are found rooted in some of the core values, which could be very broadly termed in the present day language, as that of Brahmanic Hinduism. The expressions of counter revolution within Buddhism, as articulated by Ambedkar, could be identified as pervading throughout its long history and vast  narratives. The subtlety in which the structures of power (desire or trisna) operated within it becomes apparent in its political affiliations. The patriarchic nature of its ritualistic spirituality and the institutional hierarchy are yet to be  noted. This is to see the historical context of Buddhist resurgence in India with a different perspectic altogether. That may not be looking as impressive or revolutionary as made out to be. The major history of Buddhism has to be seen as that of the Hinduised Buddhism. It is other way to see the history of Hinduism as the history of Buddhism based Hinduism. The contrastive picture of sramanic spirituality that the original Buddhism had advanced in relation to yajna-centric spirituality of vaidic Brahmanism (Hinduism) became blurred with the development of various Buddhist sects. Such a backlash within the Buddhist traditions has not been counted much, and the differentiation has not been made while visualizing revival of Buddhism in the modern period. Consequently, much of the baggage of Hinduised Buddhism has also been carried along the spirit of revival. The revival of Buddhism in India, which started during the beginning of twentieth century had come about without any ideological differentiation, as if India had only a singular strain of Buddhism and that had become disappeared or disintegrated due to many factors related to the successful spread of other religions. The modern India being considered as the burial ground of Buddhism, the revival mission was carried out to preserve whatever found left out as Buddhist legacies and  remnants. Revival as the reconstruction of Buddhism with a community of  dhamma practitioners was also happened, mainly based on the same conservation interests. But hardly there had any realisation about the above given context of Hinduised Buddhism. Such an uncognized situation defined by Hinduised Buddhism being the context of modern Buddhism in india, it might relevant to think about to what extent the Bhikkuni sangham is free from it. I have been trying to say that the question of 'Relevanc of Bhikkuni sangha in modern times' may not be addressed in isolation, and so it has to be placed along the question what sort of Buddhism at all has got relevanc in India today. The question of reinventing Buddhism itself could be considered from the point of Bhikkuni or lay women dhamma practioners. In this regard, even those aspects that are considered to be 'the core tenets of Buddhism' may be required revising vis a vis those insights that are often described as having liberating potential. In the first Bhikkuni sagha conference at nagapur, i saw around 500 women and very few men participants. It was a heartening situation many ladies actively involving organisational matters,  deliberations, and other cultural programs connected to the conference. Around 80 Bhikkunis were in robes of saffron colour and other lay upasikas were in white dress. I had expressed my wonder about the colour code of Bhikkuni, 'why it should be like Hindu sanyasi or sanyasini for Buddhist monks and nuns?' I have seen people referring bhikkus and Bhikkunis as Hindu swamis and swaminis. This may look very trivial matter, and could be explained that the saffron is the colour of sacrifice, which marks dedication of the followers who opt for monastery life. Even the Buddha has been represented as wearing saffron robe in the modern pictures and visual narratives. When we recognise that most of institutionalized ideals and practices of buddhism in India is that of Hinduised Buddhism, the dress codes and other silly matters might become grave. During the personal conversations with Bhikkunis and Bhikkus, especially those in the Navayana stream, i used to used to argue on such lingering of Hinduist practices, including the celibacy or asceticism. These sceptical thoughts are raised simply on the basis of intellectual, theoretical or logical grounds. We have enough models from different Buddhist denominations in india and abroad, where they seem to have redefined, reimagined, and reinvented their dhamma practices by deviating from such codes and core principles. However, such things are not seen pronounced public as a matter of reconceptualization of Buddhism, rather than the adaptation for denominational difference.